De Eerste Kamer ziet niets meer in Invoering van het Elektronisch Patiënten Dossier (EPD). De uitwisseling van behandelgegevens in dit systeem blijft onveilig en vormt daarmee een onaanvaardbare inbreuk op de privacy van cliënten. Het adagium is nu: beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald. We mogen hopen dat het politieke debat over privacyschendende informatiesystemen zich ook gaat uitstrekken tot de landelijke database DIS die eerder door het CBP is aangemerkt als de meest omvangrijke en risicovolle database van Nederland. Moeten we hier wachten op een groot onherstelbaar lek van behandelgegevens voordat wordt ingegrepen of geldt ook hier: beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald?